Weblog week 6 t/m 10 van 2006
van Elly, Joost, Jelle en Mayke van Zelst.
Accueil Wij zijn geëmigreerd. Overzicht weblogs Diverse onderwerpen
 Sitemap
 

Week 6

We hebben deze week nog een derde makelaar op bezoek gehad voor de verkoop van ons huis.
Het is uiteindelijk makelaar AtenZijlstra geworden uit Vught.Makelaar ATEN Zijlstra in Vught
Volgende week gaat ons huis op het Internet, zodat heel Nederland ervan weet.
Deze week werden we ook nog door het IGB gebeld in verband met de legalisatie van onze diploma's. We hadden ons vergist in het aantal te legaliseren documenten. Ieder A4-tje is een document, dus ook je cijferlijst welke bij jouw diploma hoort.
Even een tegenvaller, maar het moet wel.

Week 7

Ons huis staat nu op de website van AtenZijlstra en op Funda.
Het "Te Koop" bord is op vrijdag 17 februari in onze tuin geplaatst.

Te Koopbord in onze tuin.
Het te koopbord in onze tuin.

Nu maar afwachten hoe geïnteresseerd Nederland is.
Voor volgende week staan er al zes bezichtigingen op de agenda.
Maar ze zeggen: "Kijkers zijn nog geen Kopers."

Verder is Elly bezig met haar Franse cursus. Ze studeert nu twee avonden in de week en gaat op dinsdagochtend naar de cursus. Joost studeert met haar mee. Samen met de kinderen zijn we woordjes aan het oefenen. Niet veel, maar af en toe. Alles wat blijft hangen is meegenomen.

Dan zijn er ook nog zaken als verzekeringen, welke bekeken moeten worden.
Een beetje morbide verzekering is die van de uitvaart.
Wat gebeurt er als je deze stop zet en wat als je hem door laat lopen.
Het lijstje van op te zeggen abonnementen en lidmaatschappen is ook weer ingekort.

We zaten ook met de vraag over onze bankrekening hier in Nederland.
Mag je die aanhouden als je in Frankrijk gaat wonen?
Navraag leverde het volgende op:
1. We mogen de bankrekening en spaarrekeningen aanhouden.
2. We moeten alleen een adreswijziging doorgeven.
3. Alle kredietruimte wordt wel opgeheven.

Week 8

Deze week zijn er 5 stellen komen kijken naar ons huis.
Eén stel heeft zelfs al een tweede bezoek gebracht.
Volgende week meer bezoeken.
Er is dus genoeg belangstelling voor ons huis.
Nu maar afwachten of er ook iemand is die het huis zo interessant vindt dat ze het kopen.

Verder hebben we alles voorbereid voor de komende week.
We gaan weer naar Bretagne om een paar huizen te bekijken en natuurlijk ook om vakantie te vieren. We zitten weer in het Dierenpark Quinquis. De kinderen kunnen niet wachten om hun vriendin Coca weer te zien.

Volgende week een uitgebreid verslag.

Week 9

Zaterdag 25 februari

Vandaag de heenreis. Het was koud en zonnig toen we vertrokken.
Onderweg, in Normandie, zagen we veel sneeuw.
Gea van Bert uit Le Faouet had gemaild dat er 10 cm sneeuw lag.
We waren dus benieuwd hoeveel er nog in Bretagne zou liggen.
Niets dus, want het regende.

Bij Quinquis aangekomen, bleek dat ze ons nog niet verwacht hadden.
Joost had week 9 doorgegeven en Karl had 9 maart begrepen.
Er zat iemand anders in het huis. Karl nodigde ons uit voor een kop thee.
De kinderen speelden met zoon Niels, 10 jaar.
Na overleg kon de man die in het huis zat, overgeheveld worden naar een andere kamer in het huis bij Karl. We waren blij dat we niet naar een hotel hoefden.

De kinderen lagen er pas om half tien in.

Zondag 26 februari

Jammer genoeg geen uitslapen. De kinderwekker ging om kwart over zeven af.
Het snuiten van neuzen. Is weer eens wat anders dan rinkelen of piepen.
Helaas wilden/konden de kinderen na hun snuitpartij niet meer slapen.
Ze konden niet langer meer wachten om het park weer te bezichtigen.
Karl had al verteld dat er een aantal jonge geitjes waren.
Dat is natuurlijk ook heel aantrekkelijk.
Dus opstaan, aankleden en eten.
Dik inpakken, want er waaide een harde oostenwind.
Koud en guur, maar dat deert onze kinderen niet.
Coca(de geit) moet bezocht worden, met haar kinderen.
En natuurlijk ook alle andere dieren.
Jean-Paul was al aan het voer uitdelen.
De kinderen mochten kort meehelpen. Vooral graan uitdelen.
Afgelopen herfst was de keus groter met stokbroden, groenten en taart.
Niels kwam met een hele bak vol stukjes banaan voor de apen.
Deze zaten nu in hun schuur vanwege de kou.
Als het weer warmer is lopen ze los buiten.
De kinderen speelden een tijd met Niels samen in het park.

De middag vulden we met een bezoek aan Moelan sur Mer en Riec sur Belon.
Eerst om te kijken bij de jeugdveldrit. We zouden misschien bekenden zien, maar die konden door een verkoudheid niet.
Daarna een huis bezichtigen bij Riec. Het ligt eigenlijk in Coat Pin.
De omgeving is prachtig, zelfs met dit gure weer.
Het huis ligt met de achterkant tegen de bossen.
Er is 2400m2 grond. En het huis ziet er redelijk goed uit.
Binnen een straal van 2 km liggen er zeearmen, havens en een school met 83 leerlingen.
We proberen een afspraak te regelen om de binnenkant te bezichtigen.
Luud zal zijn best doen om de sleutel te achterhalen.

Bij de haven van Bélon hebben we een wandeling gemaakt langs de zeearm.
Wat een mooie uitzichten!!

Terug bij de Quinquis, probeerden we het even buiten, maar de frisse wind blies ons snel naar binnen.
Daar speelden we fijn "mens erger je niet".
Joost stopte ook kranten tussen de kieren van het raam, want het tochtte aardig.
We besloten de dag met pannenkoeken.

We wilden proberen te douchen, maar het water kwam overal uit, behalve uit de douchekop.
Wassen bij de kraan voorlopig, totdat de eigenaar een nieuwe doucheslang heeft gehaald.

Maandag 27 februari

Een onrustige nacht, het stormde aardig.
De kinderen waren al vroeg wakker.
Joost nam ze meteen mee het park in, zodat moeder nog kon uitslapen.
Na het ontbijt belde Luud op. We kunnen het huis in Lanmeur alleen aan de buitenkant bezichtigen.
En ‘s-middags het huis in Le Faouet. Dat was oké.
Op naar Lanmeur, Coat Pin. We vinden het beiden, en ook de kinderen, wat hebben.
Een grote tuin, grenzend aan het bos. Een redelijk groot huis, waar wel wat aan gedaan moet worden.
De tuin wordt afgescheiden door houtwallen. Er is nog bouwgrond.
Luud probeert de sleutel te bemachtigen. Er is echter een erfeniskwestie.

Terug in de Quinquis kwamen we met de auto vast te zitten op het veld.
Gelukkig kon Karl ons met de auto los trekken. De bus ziet er nu heerlijk uit.
Vandaag schijnt trouwens de zon en is de wind weer gaan liggen. Echt vakantieweer.

‘s-Middags naar Le Faouet. We reden via Tremeven en Arzano, zodat we die omgeving en ook een huis snel konden bekijken. Maar dat vonden we niet wat we zoeken.
In Le Faouet even rondgereden. Dit is ook niet het dorp wat we zoeken.
Het huis met Luud en Christian bekeken. Het zag er netjes uit. De tuin was redelijk vrij.
Toch hadden we hier geen goed gevoel bij. Het is niet duur, maar we willen graag bij de kust zitten.
Hierna gingen we naar Gea en Bert en de kinderen. Lekker even bijkletsen en de kinderen samen spelen.
We hadden een computer voor ze meegenomen. Joost heeft die meteen aangesloten.
Zo hebben Gea en Bert, en de kinderen hun eigen computer.

Het was een leuke dag, dat zeiden de kinderen ook.

Dinsdag 28 februari

Luud belt op en zegt de sleutel te hebben?????????
Was het maar waar. Maar waarschijnlijk wel.
Morgenochtend om 10 uur bij het huis.

Maar goed, er is meer gebeurd deze dag.
PAS om half acht wakker. Ja, echt "uitslapen" hoor.
Jelle ging samen met Joost naar de bakker.
Daar lagen ook weer makelaarskrantjes.
Hier stond voor ons niet veel in.
Mayke kon rustig wakker worden. Ze was niet helemaal lekker.
Waarschijnlijk nog moe. Iedere avond pas om half negen of later naar bed, breekt haar op.

Na het ontbijt boodschappen doen en tanken.
Op de terugweg zijn we langs een huis gereden waar we 's-middags zouden gaan kijken.
Het huis ligt pal langs een drukke weg en had geen uitstraling.
Meteen Luud gebeld dat de afspraak van die middag niet nodig was.

Verder gereden naar Clohars-Carnoet. Hier zit een makelaar "Agence des Dunes".
We lopen hier iedere vakantie een keer binnen om ons gezicht te laten zien.
Normaal hebben ze alleen huizen boven de 2 ton.
Nu was er een huis onder die prijs, een renovatie project.
Casco was het huis goed, alleen van binnen moest alles nog af.
Afspraak gemaakt en aan Luud gevraagd of hij mee ging.
Terug op Quinquis hebben we Mayke op bed gelegd.
Jelle is met Joost buiten gaan spelen.
Toen Mayke wakker was kwam Karl met Niels de dieren voeren.
Ze mochten meehelpen en reden mee op de aanhangwagen.
Al rijdende stokbroden rondgooien.
Groente geven en wat al niet meer.
Wat er al niet overblijft bij winkels.
Ondertussen werden we gebeld door en ge-SMSed door AtenZijlstra.
Er zijn weer een stel kijkers voor ons huis.

Aan het eind van de middag gingen we het huis bezoeken bij Doelan.
Van de buitenkant is het mooi, maar het is donker van binnen.
Er is geen deur naar de tuin en ook geen mogelijkheid om deze te maken.
We zouden voor ongeveer een ton kwijt zijn voor de verbouwing.
Verder moeten we een jaar in een mobilhome wonen, want binnen waren er nog geen voorzieningen.

Komen we bij de Quinquis, is het slot van het hek kapot.
Niels hielp ons door Jean-Paul te halen.
Niels bleef daarna bij ons een film kijken en een potje schaken met Jelle.

Woensdag 1 maart

De wekker stond op 8 uur afgesteld. We hadden namelijk een afspraak om 10 uur bij het huis in Coat Pin.
Luud had gelukkig de sleutel. Christian, zijn collega, was er ook bij.
Het huis viel van binnen mee, voor Franse begrippen.
Ondanks het feit dat het al twee jaar niet meer bewoond is, is het redelijk droog van binnen.
Er staat een nieuwe CV installatie in de garage.
Er is een stront opvangbak in de tuin. Deze moet regelmatig geleegd worden.
Hier moet een septic tank voor in de plaats komen. Dan is er minder tot geen last van onaangename geuren.
Niet alle ramen zijn slecht. Er is letterlijk aan het huis aangebouwd.
Het dak loopt van binnen nog door. Die leien (ardoises) kunnen we ergens anders voor gebruiken.
Er kunnen boven 4 slaapkamers gemaakt worden. Nu zijn er twee.
De badkamer zit figuurlijk verstopt, misschien ook letterlijk.
Er kan zowel boven als beneden een badkamer gemaakt worden.
Er zit een bruikbare keuken in.
We kunnen zonder meteen te verbouwen erin trekken.
Achter in de tuin is een clubhuis voor de kinderen met ernaast een kippenhok.
Er is ook een waterput en er zijn veel fruitbomen.

Luud vroeg hoe we verder wilden. Of we een bod wilden doen, of afzien van het huis.
We waren het er snel over eens dat dit het huis is!!!
Luud gaf aan dat er een bod is gedaan door een andere partij en dat dat niet is aangenomen.
Wat willen wij? Meteen ook een bod natuurlijk. Na overleg samen en met Luud besloten we een bod te doen.
Luud brengt dit aan de makelaar over en nu is het afwachten.

‘s-Middags zijn we naar Lanester gegaan. Niels ging ook mee. Hij had vier vrijkaartjes.
We gingen schaatsen (patiner). Een ijsbaantje, iets kleiner dan een ijshockeybaan.
Het was meer discoschaatsen en het was er druk!!!
We deden onze schaatsen aan en hoorden Nederlands achter ons spreken.
We raken met Gerdia aan de praat. Dat is ook toevallig. Ze is een vriendin van Gea.
Ze was met een van haar zoontjes (Joeri) komen schaatsen en woont nu elf jaar in Bretagne.
Toen we na een uur vertrokken, stonden er nog mensen in de rij.
Is dat normaal? Nee, vanwege de vakantie en misschien het weer. Koud en guur voor Bretonse begrippen.
Het hagelde die middag. Het is ook de enige ijsbaan in een straal van 100 km.
De rest van de dag doorgebracht in de Quinquis. Dieren eten geven en de kinderen hebben geholpen met hout sjouwen. Ze kwamen met rode snoeten en handen weer binnen. Even een film kijken op de laptop, onder een warme deken. Hierna natuurlijk eten, douchen en naar bed.

Donderdag 2 maart


De hele ochtend op Quinquis doorgebracht. Lekker spelen in het clubhuis en met de dieren natuurlijk.
Er zijn weer twee geitjes bijgekomen. Ze staan wat hoger op hun poten. Een ander ras waarschijnlijk.
Ze stonden allemaal lekker in het zonnetje. Leuk om die kleintjes zo rond te zien springen.
‘s-Middags zijn we nog een keer naar het huis toe gereden. De omgeving verkennen!!
Daarna doorgereden naar Pont Aven. Dat ligt op 4 km van Coat Pin.
Misschien gaan de kinderen hier wel naar school?? Er is ook een middelbare school.
Bij Nevez zijn we het strand, meer rotskust opgegaan.
Er ligt een schiereilandje voor de kust. Een en al rotsen en keien. Jelle wil hier nog wel eens een kasteel bouwen. We wandelden het schiereiland in 3 kwartier rond.

Jean-Paul zou om 4 uur de dieren gaan voeren, dus moesten we weer terug naar de Quinquis.
De kinderen hebben 3 kwartier in de stromende regen staan wachten en spelen.
Ze wilden zo graag voeren. Kleddernat begonnen ze aan het karwei.
Zakken sla openen en dan de herten eruit laten eten, zakken crêpes uitdelen, bananen voeren aan de apen.
Ze kregen als beloning een warme douche. Dat was maar goed ook, want Luud belde dat hij met ons wilde overleggen.
Dus snel eten en naar bed. Jelle las Mayke voor, want Luud was er al.

Luud vertelde dat hij in onderhandeling was gegaan met de verkopers van het huis in Coat Pin.
We hadden met hem al het een en ander over bedragen voor het huis besproken.
Hij was tot een akkoord gekomen en vroeg of wij het daarmee eens waren.
Alle familieleden zaten nu op één lijn. We geloofden het bijna niet.
Luud vertelde, dat als we het er mee eens waren, we morgen kunnen tekenen voor een voorlopig koopcontract.
Ja, wat zeggen we dan..... Doen, natuurlijk!!
We maakten meteen afspraken voor de volgende dag. Huis opmeten, ook binnenzijde.
Naar de makelaar etc.

We kregen huiswerk mee van Luud;
- Welke ontbindende voorwaarden willen we in het contract.
- Nog andere vragen mbt het huis en de tuin.
Verder zijn we nog bezig geweest met het huis in kaart te brengen, zodat meteen de maten erbij geschreven kunnen worden. Joost doet dit dan ook zeer uitgebreid. Kan niet anders als je technisch tekenaar bent.

Toen we naar bed gingen, werd Jelle wakker. We gaven hem complimenten over het voorlezen voor Mayke en het meteen gaan slapen. Hij vroeg hoe het was gegaan. We gaven aan dat we het huis gaan kopen.
Hij was helemaal enthousiast. Hij wilde Mayke wakker maken om het te vertellen. Helaas dat lukte niet.

Vrijdag 3 maart


De grote dag. Dit hadden we deze week niet verwacht!
Vroeg op om om 9 uur het huis op te gaan meten.
Christiaan (collega Luud) was er ook bij. Met z'n vieren het huis opmeten. Ook foto's maken.
De kinderen waren al druk bezig botjes in de tuin te zoeken. Ze hadden binnen een mum van tijd een uitstalling van kippenboutjes en 2 soepbotten.
Ze wilden deze graag meenemen. Laat ze maar liggen tot over 4 maanden.

Om 11 uur moesten we bij de ERA in Quimperlé zijn. Daar stonden 4 familieleden te wachten.
Met 9 mensen gingen we in een klein kamertje zitten. De kinderen keken in een andere ruimte, via de laptop een film. De familie kwam ons goed over. En gelukkig kwamen wij op hun ook goed over.
Ze zeiden, dat ze ons sympathiek vonden en waren helemaal verrukt dat er kinderen bij waren.
Dat nam de laatste weerstand weg.
Luud en Christiaan waren aanwezig om ons te helpen. Het gesprek liep allemaal prima.
Alles bij elkaar duurde het anderhalf uur. En wat een papierhandel. Overal parafen en handtekeningen onder.
Er kwamen een paar verrassingen naar voren;
- Het drinkwater komt uit de eigen put, schoner kan niet. Het wordt ieder jaar gecontroleerd.
- Er staan bergen spullen, die blijven achter. Hier zitten hele leuke dingen tussen.
- Het terrein is toch 2400m2 volgens het kadaster.
- Je mag nog op de grond bouwen.
- De houtwal is voor de helft van ons en de andere helft is voor de buurman.
Het kadaster komt het perceel nog exact uitzetten.
Er komt nog een asbest- en termietenonderzoek.

Informatie over het huis vind je HIER.

We maakten met de familie een afspraak om ‘s-middags het huis nog eens te bekijken.
Onderweg belde Luud ons op met de tip, om een bankrekening te gaan openen.
Meteen langs de AC-bank gegaan voor een afspraak, voor die middag.
Eerst maar even naar de bakker om wat te eten te halen.
Komen we terug, autosleutels nog in het contact en deuren dicht.
Wat nu? Even zelf wat proberen en toen terug naar de bakker voor een ijzerdraad te vragen.
Ze hadden een ijzeren kleerhanger. De deur was zo open, hoe vertellen we niet!
Goed, door naar het huis. We werden hartelijk ontvangen. De kinderen werden gezoend....., moet dat?
We weten nu waar de waterpomp staat. Er staat in de schuur een bootje, leuk voor de kinderen.
Ook is er een lintzaag, minder leuk voor de kinderen. En nog veel meer, want niet alle sleutels waren aanwezig.

Daarna,op naar de bank. Het handtekeningen zetten was nog niet afgelopen.
Ze wilden een bewijs van onze woonplaats, liefst een afrekening van een bedrijf op naam.
En dat heb je bij je als je naar Frankrijk gaat!
Na wat bellen, bleek ons sofi-nummer ook goed te zijn. Maar ja, ook die hadden we niet bij ons.
We hebben afgesproken dit via de mail verder af te handelen.

Zo, en nu nog boodschappen doen en aftanken.
Terug bij de Quinquis mochten de kinderen nog even buiten spelen.
Wij verlangden naar een kop koffie en namen de dag nog eens door.
Het was etenstijd en Joost ging de kids halen.
Bleek er in het park ergens een vuur voor afvalverbranding te zijn gemaakt.
Bereninteressant voor onze kinderen natuurlijk! Ze waren fruit en pannenkoeken aan het bakken.
Wie weet wat er had kunnen gebeuren? Toch aan ze duidelijk gemaakt, dat ze altijd een volwassene erbij moeten halen.

Na het gebruikelijke ritueel, eten, douchen en naar bed. Zijn we de auto in gaan pakken.
Helaas, maar we moeten weer terug.
We hopen veilig thuis te komen, want het weer is momenteel helemaal van slag.
Sneeuwval, hagel, onweer en regen, in Normandië en Nederland, hebben we gehoord.

Zaterdag 4 maart

De terugreis ging zoals alle terugreizen vanuit Bretagne………………
Maar dit keer toch even wat anders.

Toen we om kwart over 5 wilde wegrijden, kwamen we tot de ontdekking dat het sneeuwde.
En dan niet een beetje, maar veel. Zelfs zoveel dat het bleef liggen. We zaten hemelsbreed maar 1,5 kilometer van de kust. En dat is uitzonderlijk voor Bretagne.
Door de sneeuw hebben we 4 uur nodig gehad voor de eerste 200 kilometer. Je kon af en toen niet harder dan 40 kilometer per uur.
Een kilometer of 40 voorbij Rennes werden de wegen beter en hield het op met sneeuwen.
Bij Avranches konden we weer op onze kruissnelheid van 125 Km/uur rijden.

Voorbij Le Havre brak zelfs de zon door. Lekker weer om zo naar huis te rijden.
Tot bij Boulogne. Het was drie uur.
Een wat raar geluid bij de motor en één voor één begonnen de alarm lichtjes te branden.
Het geluid bij de motor werd steeds erger en het sturen ook. De vluchtstrook was geen optie om stil te gaan staan. Te smal en in een en bocht, dus door rijden maar tot er een veilige plek kwam.
Gelukkig, na één kilometer was er een afslag. De bus neergezet bij de Gare de Peage. Uitgestapt en we zien koelvloeistof onder de bus uitkomen. Kinderen uit de bus en de voorbank omhoog (daaronder zit de motor).
Eén van de twee V-snaren is kapot gegaan.
We hebben en reis en kredietbrief van de ANWB, dus die maar bellen.
Ze begrepen onze situatie, maar we moesten eerst zorgen dat we bij een garage stonden. Dan pas konden ze ons helpen.
Fijn, daar sta je dan. We kregen wel het telefoonnummer 17 door. Dit moesten we maar bellen en dan verder geholpen worden.
Na wat bellen was het wachten op de depanage wagen. Drie kwartier later kwam deze.
Na het opladen werden we naar een HYUANDAI garage gebracht. Maar dit was meer een balletjes tent dan garage. Auto’s verkopen ja, maar repareren nee. Het was zaterdag en daar wilden ze niet aanbeginnen.
De ANWB weer gebeld. Die ging verder zoeken. De franse eigenaar verzon er wat meer bij dan eigenlijk kapot was. Hij had er dus geen zin in.
Na een half uur was het volgende geregeld. De ANWB had een 24 uurs garage gevonden welke ons kon helpen. De depanage man moest ons op de stoep zetten en dan zou de andere depanage man ons ophalen.
Maaaaaaaar, die eerste depannage moest wel betaald worden. En hij had geen contacten met de ANWB. We moesten € 145.50 betalen en dat hadden we net niet cash bij ons.
De garage eigenaar was nu even min behulpzaam en een creditcard werd niet geaccepteerd.
Is er een bank in de buurt? Nee was het antwoord. Dan hebben jullie een probleem, want onze bus doet het niet. De depannage man begreep de situatie beter dan de garage eigenaar en reed Joost naar een flappetapper.
Na dat alles was betaald werd Joost weer afgezet bij onze bus.
Nu was het afwachten op de tweede depannage man.
Het was ondertussen al half zes en koud.
De tweede depannage man was een stuk vriendelijker en behulpzamer. Hij probeerde eerst de V-snaar te vervangen, maar hij had niet de juiste bij zich. Er zat niets anders op dan de bus weer op te laden en naar zijn garage te rijden. Waar lag zijn garage dan?
Vijftig kilometer verderop. En dan niet richting Calais, waar we heen moesten, maar precies de andere kant op, waar we vandaan kwamen.
Bij de garage werd onze bus gerepareerd. Maar met een V-snaar welke eigenlijk te klein was.
Hij had geen correcte maat. De volgende reis nemen we twee V-snaren mee. Want het is al de tweede keer dat dit ons overkomt.

Eindelijk konden we weg. Maar een herrie bij de motor, dus weer terug. De man legde ons uit dat de V-snaar slipte door de koelvloeistof welke was vrijgekomen door het overkoken. Hij trok de snaar aan en we gingen weer. We mochten alleen niet te bruut gas geven.
We kregen het advies mee om thuis meteen alle twee de V-snaren te laten vervangen.

Het was kwart over 8 toen we wegreden. We waren dus ruim 5 uur bezig geweest met dit geintje. Maar gelukkig zijn we zonder problemen om half één ’s-nachts thuis gekomen. We durfden niet op volle snelheid te rijden dus niet harder dan 110 Km/uur.

Al met al is het dus een geslaagde week geweest.
We hebben een huis gekocht wat we niet verwacht hadden.
En dan ook nog een huis waar we veel kanten mee uit kunnen.

Week 10

Het was een drukke en onrealistische week.
We realiseren ons nu pas een beetje dat we een huis hebben gekocht.
Dat heeft toch wel wat bezinkingstijd nodig.
Vooral het einde van de vorige week was hectisch. De spanning van wel of niet kunnen kopen van het huis. De ondertekening op vrijdag van het voorlopig koopcontract. En dan nog die lange terugreis.
Maar we komen nu een beetje bij.

Deze week zijn onze diploma's terug gekomen van het IGB uit Groningen.
Netjes voorzien van het apostille stempel en van ieder drie kopieën.

De Credit Agricol uit Riec sur Belon had ons een brief gestuurd met een formulier over ons in te vullen Sofi-nummer. Het had wat voeten in aarde om ze op te bellen. Het kantoor is daar bereikbaar door middel van een 0810 nummer. Dit is te vergelijken met ons 0800 nummer in Nederland. Het probleem was dat een Frans 0810 nummer niet te bereiken is vanuit Nederland. We hebben een fax gestuurd met het verzoek om ons te bellen. Dat hebben ze gedaan en nu weten we ook hun telefoonnummer wat wel te bereiken is vanuit Nederland. Formulier verder ingevuld en opgestuurd naar Riec sur Belon.

Verder zijn we met die dingen bezig waar iedereen mee bezig is: het invullen van de belastingen.
Een echt feest. Voor de een na laatste keer in Nederland.

Joost is vrijdag met zijn cursus Frans begonnen.
Omdat we nu weten waar we komen te wonen, kan hij alvast enkele dingen gaan regelen zoals telefoon, elektra enz. Dit soort zaken wordt in de cursus behandeld. Het is een conversatiecursus en dan hebben we meteen echte voorbeelden.

We hebben een broodbakmachine gekocht. Mayke vindt bruin brood lekkerder dan stokbrood. En wij willen ook wel bruin brood naast het stokbrood. Ze hebben in Frankrijk wel bruin brood, maar dat is aan de prijzige kant.
Voor één broodje betaal je minimaal € 1,--.
We hebben dit weekend drie broden gebakken. Het is heel makkelijk. Kant en klaar meel in de machine, water erbij. Machine instellen van hoe bruin je het brood wil en aanzetten maar. We vinden het brood allemaal lekker, ook Mayke.
Dat scheelt weer naar de bakker gaan. Je wordt 's-morgens wakker met vers brood.
Wat wel lastig zou kunnen zijn is om aan kant en klaar meel te komen. We moeten onderzoeken of ze dat in Frankrijk ook hebben. Zo niet, dan wordt het uit Nederland meenemen. En als het op is moeten we alle ingredienten los kopen en mengen.

Klik HIER om terug te gaan naar ons weblog overzicht.


Geef HIER jouw reactie.
Laatste aanpassing: 31-01-2010
Copyright © Belon Maison Service